bir gun, her zamanki gibi gec kalmakla, “tam zamaninda orda olmak” arasinda bir yerde yari uykulu kosturuyorduk..hani aniden yerde cok degerli bir sey, belki de bir canli fark eder, incitmemek icin son bir hamleyle ustunden atlarsin..hayati filmlestirmeyi seven bunyem de oyle yapti..ilk anda bu “plaketlere” anlam veremedik..sonradan kirik almancamla ogrendim ki, bu cift bu sokakta, tam da su evde yasamis..once evlerinden, sonra birbirlerinden ve en sonunda hayatlarindan edilmisler..ve almanya’da bu ve benzeri kimselerin “anisina” pek cok caddede isimleri yer alirmis..Schlesinger cifti bana nasil bir dunyada yasadigimizi asla unutmamam gerektigini, sokakta yururken dahi  insanlardan nefret etmek icin nedenler bulunabildigini ogretti..ama malesef ben, ogutleri cabuk unutan biriydim..